Οι ΚΙΚΟΝΕΣ, ένας άγριος λαός, είναι μια βαρβαρότητα άγρια, χωρίς κανένα σοσιαλισμό  που συναντά κάποιος στο ταξίδι της ζωής του, σε τραίνα , σούπερ μάρκετ, σε ασανσέρ ή σε  μπλογκ και διάφορες ιστοσελίδες αν τυχόν τα επισκεφτεί με υβριστικά σχόλια,  στερημένης  σεξουαλικής εκτόνωσης και ενεργειακής  στάθμης  χαμηλής.
Το  μπλογκ είχε αποκτήσει  ένα κοινό  φιλικό, τραγουδάκια, αμοιβαίες φιλοφρονήσεις και ευπρεπή αλληλοσχολιασμό. Ταξιδεύαμε με το πρώτο αεράκι στο διαδικτυακό ιστό.
Ήμουν  πολύ χαρούμενη γι΄αυτό.
Δεν θα πας να επισκεφτείς τους φίλους σου, μου είπε ο δον Λεόν, καθισμένος στο ίδιο παγκάκι ένα φθινοπωρινό δειλινό του 2009; Να τους δεις από κοντά και να τους γνωρίσεις καλά.
Πήγα, ξεκινώντας τον πρώτο του Οδυσσέα, σταθμό στη ανάρτηση εδώ και τους χαιρέτισα με ένα σχόλιο, κάπως αιχμηρό και όχι τελείως εθιμοτυπικό.
Το αποτέλεσμα ήταν εκπληκτικό.
Πετάχτηκαν όλοι  έξω και αυτοί που ήταν πίσω κρυμμένοι όλο αυτό τον καιρό,σαν Στυμφαλίδες  Όρνιθες σε νοσηρά έλη και επιτέθηκαν με μεγάλη βαρβαρότητα και δηλητηριώδη κρυμμένη χολή.
Αποχώρησα μετά τα δύο τρία σχόλια κρατώντας την τυπική  ευγένεια  για την  «κικόνεια» αυτή φιλοξενία και ,δεν ξαναεπέστρεψα φυσικά, ποτέ.
Κατάλαβα ποιοι ήταν αυτοί  «οι φίλοι»  και από που εκπορευόταν  και γιατί.
Θεοσοφία, Μπέιλι, Μπλαβάτσκυ, Μορύα και οργάνωση παραθρησκευτική.
Είχες μικρές απώλειες μου είπε ο δον Λεόν, χαμογελαστά.
Έχασες μερικούς συντρόφους αλλά κέρδισες σε ΓΝΩΣΗ.
Γνωρίζεις πια ποιοι είναι οι φίλοι σου και ποιοι δεν είναι.
Ναι, είχα.
Το ταξίδι της γνώσης, το θαυμαστό και τον επόμενο σταθμό.
Αστραία
08 03 2016

 

Advertisements