Ετικέτες


 

Οι Λαιστρυγόνες, είναι ένας άγριος λαός, κάτοικοι στην Τηλεπύλο, πρώτος  βασιλιάς  ο  Λάμος.
Ο  Αντιφάτης γίγαντας  και η μεγαλόσωμη συμβία του,  βουλιάζουν όλα τα πλοία του Οδυσσέα, όταν το πλοίο του νου του,  αράζει κοντά τους. από τα 12, τα  έντεκα.’Ενα, απομένει και φεύγει.
Τα ονόματα ομιλούν από μόνα τους, ΗΧΗΡΑ.
Αντιφατικός ΑΝΤΙΦΑΤΗΣ, ΛΑΜΟΣ, τέρας Λάμια, πηγή  ΑΡΤΑΚΙΑ, πάρθενος κόρη,  στο νησί του ΑΡΤΟΥ και του συνενδριακού,  δημοσία δαπάνη , θεάματος.
Οι Λαιστρυγόνες  είναι οι κριτικοί, η κριτική και όχι απλώς η κριτική,  αλλά η υπερκριτική.
Είναι αυτοί που διυλίζουν τον κώνωπα και τους διαφεύγει ο ελέφαντας, ακριβοί στα πίτουρα και φθηνοί στο αλεύρι.
Πότε και πως μπορεί να κάνει κανείς κριτική και για ποιο λόγο;
Οπωσδήποτε πρέπει να υπάρχει κρίση και διάκριση και το ρητό «μη κρίνετε για μη κριθείτε» στερείται κριτικής σκέψης και  νοήματος.
Ο άνθρωπος πάντα κρίνει και κρίνεται, έμμεσα ή  άμεσα και δεν υπάρχει εξέλιξη  για την ανθρωπότητα, απουσία της κριτικής σκέψης.
Η κρίση θα πρέπει να περιλαμβάνει γνώση, ανάλυση και σύνθεση, επαγωγή και αναγωγή,καθώς και πρόταση. Γνωρίζεις δηλαδή τι είναι αυτό που κρίνεις και θα πρέπει να λαμβάνει κανείς υπ΄ όψιν του τις ιστορικές , προσωπικές και συλλογικές συνθήκες του κρινόμενου προσώπου και του έργου του, αναλόγως  με αυτό που λέμε ιστορική ουδετερότητα και αξιολόγηση.
Οπωσδήποτε πρέπει να περιέχει το στοιχείο της νηφαλιότητος, αποστασιοποίηση για μεγαλύτερη αντικειμενικότητα, να μην αφήνει ίχνος εμπάθειας και ιδιοτέλειας. Άλλο γνώμη,  άλλο άποψη και άλλο κριτική. Κάθε γνώμη δεν είναι άποψη, για αυτό μπορούν να έχουν όλοι γνώμη και συνήθως αβίαστα αυτό κάνουν, αλλά είναι άνευ σημασίας, όπως λέει και ο  Κλιντ  Ίστγουντ. Κάθε κριτική όμως έχει έρευνα, μελέτη, γνώση και αυτογνωσία, ξεκινώντας δεοντολογικώς από την τελευταία .
Πχ  δεν μπορείς να  κρίνεις και να επικρίνεις τον Θ. Κολοκοτρώνη για αναλφαβητισμό  και τον Αλέξανδρο γιατί πολέμησε με τον Δαρείο. Το ιστορικό πλαίσιο της εποχής τους ήταν δεδομένο και προσδιορισμένο, αλλά μπορείς να επικρίνεις και να κατακρίνεις τον Εφιάλτη για την προδοσία του,  την αδικία που έγινε στον Κολοκοτρώνη με την φυλάκιση του και τον Αλέξανδρο για τον  θάνατο του Κλείτου. Ήταν λάθος του, με ελαφρυντικά, ο Αλέξανδρος πάλεψε με πολλούς και  πολλά.
Ενώ οι Κίκονες  είναι άνθρωποι συνήθως χαμηλού μορφωτικού επιπέδου με ελλειπή έως ανύπαρκτη βασική παιδεία, που συνήθως βλέπουμε  στις ημέρες μας  σε σχόλια και αναρτήσεις μεγάλης χυδαιολογίας και σεξιστικής κοπρολαγνείας, οι Λαιστρυγόνες μπορεί να κατέχουν και μια ανώτατη βαθμίδα    παιδείας,  ακόμη και πανεπιστημιακή.
Συνήθως είναι οι άνθρωποι που έχουν περάσει όλη  τη ζωή τους στα βιβλία με έλάχιστη εμπειρία ζωής και χωρίς φυσική άσκηση, αναπτύσσουν υπερτροφία του εγκεφάλου και  έχουν μηδαμινή  συναισθηματική ευφυία και κατανόηση.  Κλεισμένοι  σε ένα δωματιάκι του Λαβυρίνθου περιμένουν τον Μινώταυρο να τους καταβροχθίσει, μίζεροι και ασύνδετοι με   τα υπόλοιπα γνωστικά πεδία της γνώσης. Όσοι καταφέρουν να ξεφύγουν, οι πιο καλοί μαθητές,  σαν τον μαθησέα, ΘΗΣΕΑ, ξεχνούν τα  ΛΕΥΚΑ πανιά της γνώσης, και κρατούν τα μαύρα. Παντρεύονται την αμαζόνα Ιππολύτη   για μια έδρα ακαδημαϊκή και ο Ιππόλυτος, η νεαρή  ΠΑΙΔΕΙΑ, εξ αιτίας τους, αυτοκτονεί.
Ο πανεπιστημιακός χώρος βρίθει  από τέτοιες περιπτώσεις. Αδυνατούν να καταλάβουν το παραμικρό
, είναι πάντα  έξω από τη ζωή και καταλήγουν υποχόντριοι και υπερσχολαστικοί. Η σοβαροφάνεια μόνο  με αυτή των απολιθωμένων ιερατείων μπορεί να τους συναγωνιστεί και εγκλωβίζουν τη γνώση και το πέταγμα της σε άθλια κτίρια,  μαυσωλεία, χωρίς  φαντασία και ασθητική.
Είναι αυτοί που σήμερα σε μια τόσο δύσκολη ώρα για την Ελλάδα, με τους νέους να εξοντώνονται και την παιδεία βαριά να νοσεί,   αντί να αναλάβουν ένα ρόλο   Ρήγα Φεραίου  με την  σάλπιγγα να ηχεί, κάνουν ακόμη συνέδρια και στο δάσος των αναλύσεων, επί των αναλύσεων, έχουν  χαθεί.
Είναι αυτοί που στήριξαν και στηρίζουν μια κομματική  εξουσία θρησκευτική, χωριστά και τις δυο μαζί, εν γνώσει τους, χωρίς να έχουν το άλλοθι της άγνοιας. Ο απλός αμόρφωτος λαός που δουλεύει από το πρωί μέχρι το βράδυ σε μια πιτσερία, κατ΄ οίκον παράδοση, μπορεί και να το αγνοεί  και να δικαιολογηθεί.
Είναι οι οικονομολόγοι σύμβουλοι που ποτέ  τους δεν έχουν κάνει μια επιχείρηση  υγιή και δεν σχίζουν τα πτυχία τους  αντί να τρέχουν  σε  γκρουπ  εδώ και εκεί και να βγάζουν λόγους χωρίς καμία πρακτική εφαρμογή.
Είναι αυτοί οι αρχιτέκτονες και οι μηχανικοί που έχουν κτίσει αυτή τη παράγκα του καραγκιόζη σε πολεοδομία και ρυμοτομία αισχρή, είναι αυτοί, που όταν ήμασταν παιδιά, χάσαμε τον  Όμηρο και τον πνεύμα του για το τύπο του γερουντίου και δεν τον καταλάβαμε ποτέ,  ούτε  τον  γνωρίσαμε ποτέ,μαζί με  την ιστορία που δεν αγαπήσαμε, γιατί  απηυδήσαμε από την αποστήθιση των ημερομηνιών και τα μαθηματικά που δεν παίξαμε μαζί τους, κυνηγώντας τον άγνωστο χ.
Όταν ένα παιδάκι ξεκινάει την Α΄Γυμνασίου με 31 άχαρα και  κακογραμμένα βιβλία , 7 ώρες καθιστικής ζωής σε ένα θρανίο, και άλλες 5 τα απόγευμα σε φροντιστήρια παραπαιδείας, να  προσπαθεί να καταλάβει το αδύνατον, νομοτελειακά θα οδηγηθεί σε ξεσπάσματα ενδοσχολικής βίας και θα μισήσει την ΓΝΩΣΗ ,που θάπρεπε να ερωτευτεί για την Χάρη της και την Χαρά της.

Όσοι περάσαμε από τα θρανία και τα πανεπιστήμια ξέρουμε τι σημαίνει , «Το μάθε παιδί μου γράμματα», τι αντίτιμο και τι αντίκρυσμα έχει ένα μεταπτυχιακό και γιατί ο πάπυρος του Δερβενίου έκανε 50 χρόνια   στο φως να βγει, από τον ανταγωνισμό των  καθηγητών, ο Κ. Καραθεωδορή έφυγε από την Ελλάδα, ο Συκρουτής,  ο Λιαντίνης και  ο Π. Γιαννόπουλος αυτοκτόνησαν σε μια πνευματική μοναξιά, απελπιστική.
Δείτε εδώ σχόλιο πανεπιστημιακού καθηγητή και εκπαιδευτικού, το σχόλιο του και την κριτική.

Έχω ενημερώσει την ακαδημαϊκή κοινότητα για την Ομηρική Πολιτεία, γνωρίζοντας το στεγανό της σκέψης της και τη  δυσλειτουργία της, στην διατριβή μου πάνω σε αυτά , ακολουθώντας τη μη πεπατημένη οδό, αλλά τον τρόπο, τον αμιγώς, Ομηρικό.
Απαντώντας στο  θεμελιώδες ερώτημα των Όντων για την Ύπαρξη τους:
Τι θα έκανε ο Όμηρος σήμερα;
Σε ποιο πανεπιστήμιο θα πήγαινε και σε ποιον καθηγητή που να μην τον σκότωνε;

Είχα όμως και την χαρά να γνωρίσω αξιόλογους ανθρώπους και  καθηγητές,  που  είδαν το έργο  με προσέγγιση ερευνητική και  βαθιά διορατική, χωρίς  μαύρες προκαταλήψεις και  στερεότυπες εμμονές του νου.

Τα συμπεράσματα ανήκουν σε νοήμονα θεατή, αν αναρωτηθείςποτέ
για το ποιος σκότωσε τον Όμηρο Ποιητή και γιατί.

Αστραία
13 04 2016

 

Advertisements